kappathai: November, 2007

November 17

วันนี้ไปเดทกับหนุนที่เขาดิน

หลังจากที่เคยเดทมาเมื่อ 2 ปีที่แล้ว

ฉันพยายามโฆษณาคู่รักหลายคู่ว่า มันเป็นที่เดทที่อัศจรรย์มาก

แม้แต่โฆษณาเพื่อนฝูงทั้งหลายว่า มันเป็นสถานที่นัดรวมพลที่ไม่เลว

อากาศดีๆในเมือง เหมือนสวนสาธารณะขนาดใหญ่

ในราคาประหยัด ค่าผ่านประตูแค่ 50 บาท อยู่ได้ทั้งวัน

กลับได้รับแต่ความฉงน และคำตอบที่ว่า

ไม่เคยมีชื่อเขาดินอยู่ในหัวเลยนะ --"

ฉันถามกลับในใจ แล้วเขาดินมันไม่ดีตรงไหนล่ะฮึ

จริงแล้วอาจจะเรียกว่าไปเดทไม่ได้ซะทีเดียว

เพราะฉันกระเตงน้องสาวไปด้วย

เดาว่ามันคงไม่ได้เห็นเขาดินมามากกว่า 10 ปี แล้ว

เพราะมันจำอะไรที่เขาดินไม่ได้เลย

ส่วนฉัน แม้ว่าความทรงจำในสมัยเด็กอาจจะหวนคืนมาบ้าง

"กรงนี้เดิมมันเคยเป็นแรดนี่หว่า"

"ฮิปโปเมื่อก่อนมันมีมากกว่านี้นี่นา"

แต่นั่น แสดงว่า ทุกอย่างที่เห็น ล้วนเป็นของใหม่

แล้วทำไมมันจะไม่น่าไปล่ะ

ได้เห็นเพนกวิน อยู่ในห้องกระจกติดแอร์ 2 เครื่อง

ไม่ต่างกับมนุษย์ที่อยู่ในตึกตรงไหนเลย

ได้เห็นวัยรุ่นเป็นกลุ่มๆมาเที่ยวเขาดินเหมือนกัน

แต่คงน้อยมากเมื่อเทียบกับในห้างสรรพสินค้า หรือในดรีมเวิลล์

ได้เห็นของเล่นที่เคยเล่นตั้งแต่ 3 ขวบ ณ ตอนนี้ก็ยังมีขายอยู่

แต่น่าเสียดายที่มันกลับขายไม่ออกแล้ว

ได้สัมผัสถึงเสียงหัวเราะและความเดียงสาของเด็กๆที่ไปเที่ยว

เป็นความสุขเล็กๆ ที่ไม่ต้องดิ้นรนมากเพื่อให้ได้มาเหมือนกับพวกผู้ใหญ่

ได้เห็นพื้นที่ของครอบครัว ที่นับวันจะหาได้ยากขึ้นทุกที

อ่านมาถึงตรงนี้ หลายคนก็อาจจะยังคิดว่า

ก็ไม่เห็นจะน่าไปขึ้นมาเลยซักนิด

คงต้องโทษผู้เขียนที่สื่อความรู้สึกเพื่อการชวนเชื่อไม่ได้เรื่อง

เอาเป็นว่าสำหรับฉัน มันยังเป็นพื้นที่ที่ยังคงความประทับใจ

ทำให้ยังตระหนักว่า ใจที่เป็นเด็กยังอยู่พร้อมกับการเติบโตของเรา

มันยังคงเป็นสถานที่ที่ฉันจะแนะนำต่อไป

ให้พวกท่านลองหันกลับไปมองดู

แม้จะไม่รู้ว่า ถ้าพวกคุณได้ลองกลับไปดูแล้ว

จะรักเขาดินเหมือนฉันบ้างไหมก็ตาม...

แค่ไม่อยากให้พื้นที่เล็กๆตรงนี้ ถูกลืม

ก็เท่านั้น