ความจริงบทความนี้เสร็จสิ้นมากว่าสัปดาห์แล้ว ได้ส่งให้นิตยสาร "ขวัญเรือน" พิจารณา ผ่าน "สนามนักเขียน" ทางเวบไซด์ แต่จนป่านนี้ยังไม่ได้รับการตอบกลับ คาดว่าคงจะพลาดหวังไปเรียบร้อย จึงนำมาโพสทางสเปซให้อ่านกันดีกว่า

 

วันพุธที่แล้ว (8 สิงหาคม พ.ศ. 2550) ผมได้มีโอกาสชมละคร “กลิ่นแก้วกลางใจ” ทางช่อง 3 ตอนอวสาน (ที่ฉายตอนทุ่มนึง จันทร์-ศุกร์อ่ะ) และด้วยความที่ผมไม่ได้ดูทุกตอน แต่ตอนจบของเรื่องนั้นทำให้ผมเกิดคำถามคาใจหลายคำถาม จนต้องรีบไถ่ถามเรื่องราวของละครจากสมาชิกครอบครัวที่ได้ชมทุกตอน เมื่อเข้าใจเนื้อหาแล้วก็ยิ่งฉงน ว่าเหตุใดละครจึงเลือกเสนอประเด็นเช่นนี้

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นจากความสัมพันธ์ของคน 3 คน คือ อรชุน ม.ร.ว.จิตตา และเมษา โดยอรชุน (แสดงโดย ธีระพงษ์ เหลียวรักวงศ์) กับจิตตา (แสดงโดยสินจัย เปล่งพานิช) นั้นมีความรักต่อกัน แต่เนื่องจากฐานะทางสังคมที่ต่างกันมาก คืออรชุนเพียงเป็นลูกชายของคนรับใช้ในบ้านของจิตตาเท่านั้น ทั้งสองจึงจำต้องทำใจต่อความรู้สึกที่ไม่อาจลงเอยกันได้นี้ หลังจากนั้นพ่อแม่ของอรชุนได้หาผู้หญิงให้มาแต่งงานด้วย ซึ่งก็คือเมษา (แสดงโดย ปนัดดา วงศ์ผู้ดี)  แต่แม้จะแต่งงานแล้ว อรชุนก็ยังคงมีความสัมพันธ์กับจิตตา (ซึ่งจิตตาก็รู้ว่าอรชุนแต่งงานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าใคร) จนจิตตาตั้งท้อง ทำให้เมษาคิดแผนจะแก้แค้น อดทนรอวันที่จิตตาคลอดลูก เมษาแอบเข้าไปสับเปลี่ยนป้ายชื่อของลูกสาวของจิตตากับลูกสาว ของโสเภณีคนหนึ่งที่บังเอิญมาคลอดลูกในโรงพยาบาลเดียวกันแล้วทิ้งไป ลูกแท้ๆของจิตตาที่ถูกสับเปลี่ยนไปชื่อ พระพาย (แสดงโดย ศรีริต้า เจนเซ่น) ส่วนลูกของโสเภณีชื่อว่าอาโป (แสดงโดย อิศริยา สายสนั่น) เรื่องราวหลังจากนี้จะเป็นความสัมพันธ์ของพระพาย อาโป กับอัสนี (พระเอกของเรื่อง) ซึ่งได้รับผลจากการกระทำของคนรุ่นพ่อแม่ (โดยเฉพาะแผนการของเมษา)

แต่ตอนจบของเรื่องก็เป็นสุขนาฏกรรม คือจิตตารู้ความจริงว่าพระพายคือลูกที่แท้จริง และก็ไม่ได้ผูกใจเจ็บกับเมษาและอาโป ทั้งยังรับอาโปไปดูแลเหมือนอย่างเคย ส่วนเมษาเข้าโรงพยาบาล อ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ หล่อนผมขาวโพลน กลายเป็นคนแก่ที่เต็มไปด้วยโรคต่างๆ ความแค้นตลอดชีวิตยังคงกัดกินหล่อนต่อไป

เมษายืนมองบ้านกลิ่นแก้ว เอามือจับที่ป้ายไม้เก่าๆ ฝีมือของอรชุน “ความรักเปลี่ยนแปลงโลกทั้งโลก…ความเกลียดทำลายแม้ตัวเอง…” ซึ่งประโยคนี้เรียกได้ว่าเป็นสโลแกนของเรื่อง

รายละเอียดในละครที่ไม่ได้มีในเรื่องย่อนี้คือ อรชุนก็มีความรักให้กับเมษาเช่นกัน จากเนื้อความในจดหมายที่อรชุนเขียนให้จิตตาว่า “ถึงน้องหญิงที่รัก บ้านกลิ่นแก้วเหลือแค่ตกแต่งเพิ่มเติมเล็กๆน้อยๆ .... วันนี้พี่ทะเลาะกับเขาอีกแล้ว   การแต่งงานทำให้ความรักจืดจางจริงหรือ  ถ้าเขาตัดสินด้วยการทานข้าวด้วยกัน  การพาไปดูหนัง   ก็คงใช่   แต่ถ้าตัดสินด้วยการผูกพันจนชีวิตละลายกลายเป็นหน่วยเดียวกัน   พี่คิดว่าพี่รักภรรยาของพี่มาก…..”

“ความรักของอรชุนอยู่ที่เดิม ทั้งสำหรับคุณและฉัน   พอทีเถอะนะคะ  อย่าจมปลักอยู่กับความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวของสามีคุณ  ลุกออกมาจากตรงนั้นเสียที” จิตตากล่าวกับเมษา

 

สิ่งที่น่ากลัวกว่า “ความเกลียดทำลายแม้ตัวเอง”

ถึงตรงนี้สิ่งที่ผมฉงนก็คือ จากข้อความที่ป้ายหน้าบ้านกลิ่นแก้ว จนถึงประโยคนี้ของจิตตา เท่ากับว่าละครต้องการจะเน้นว่าการกระทำของเมษาเป็นสิ่งที่ผิด มากกว่าจะบอกว่าการกระทำของอรชุนเป็นสิ่งที่ผิดอย่างนั้นหรือ ทั้งๆที่ต้นเหตุของการกระทำของเมษานั้นก็เป็นเพราะอรชุน แม้จิตตาจะผิดด้วยเพราะปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่มีกับอรชุนให้เลยเถิด ทั้งๆที่รู้ว่าอรชุนแต่งงานแล้วก็ตาม แต่ท้ายที่สุด หากอรชุนเป็นฝ่ายคุมกำหนัดได้แล้ว ลูกของทั้งสองก็จะไม่เกิดอยู่ดี เท่ากับว่าหากอรชุนไม่ทำเช่นนี้ เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นสุขนาฏกรรมตั้งแต่ต้น เพราะอรชุนก็รักเมษาเหมือนกัน คงไม่เกิดกรณีหย่าร้าง และเมษาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในส่วนที่เธอควรจะได้รับอีกด้วย

การกระทำของอรชุนนั้นไม่ต่างกับการมีชู้  หากการประพฤติผิดในกามนั้นมีสาเหตุมาจาก “รักแท้” แล้ว จะสามารถให้อภัยการกระทำนี้ได้อย่างนั้นหรือ

คงมีหลายคนที่คิดจะตอบว่ารับได้ ก่อนตอบลองคิดดูว่าหากเป็นสามีหรือลูกเขยของคุณ คุณยังคงจะรับได้อยู่อีกหรือไม่ หากมั่นใจว่ายอมรับได้ ผมก็ไม่แปลกใจนัก เนื่องจากว่านี่เป็นความสัมพันธ์ที่ผู้ชายเป็นผู้ก่อ ซึ่งสังคมไทยมีคำกล่าวที่ว่า ผู้ชายที่ไม่เจ้าชู้ก็เหมือนงูที่ไม่มีพิษ หากลองมองในมุมกลับ ถ้าเกิดความสัมพันธ์ในลักษณะนี้แต่มีผู้หญิงเป็นผู้ก่อบ้าง ฝ่ายหญิงไปพบแฟนเก่าแล้วได้เสียกันจนตั้งท้องเพราะความรักที่เคยมีให้กัน และฝ่ายหญิงก็ยังรักสามีคนปัจจุบันด้วย หากเรื่องนี้เกิดขึ้นกับภรรยาหรือสะใภ้ในบ้านของคุณ จะยอมรับได้หรือไม่ ผมมั่นใจว่าในกรณีหลังนี้สังคมไทยยอมรับไม่ได้

ฉะนั้นการที่ละครเรื่องนี้สามารถนำเสนอการกระทำของอรชุนได้ โดยไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านจากสามัญสำนึกของผู้ชมมากนัก นั่นไม่ใช่เพราะว่าอรชุนกับจิตตามีรักแท้ต่อกัน แต่เป็นเพราะอรชุนเป็นผู้ชายต่างหาก

ลองคิดดูสิครับ หากลูกหลานของเราดูละครเรื่องนี้แล้วเข้าใจว่าการมีรักแท้นั้นมีคุณค่าถึงขนาดที่สามารถผิดลูกผิดเมียคนอื่นได้ ถ้าพวกเขามั่นใจว่าตนได้พบกับรักแท้แล้วก็สามารถมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยที่เหมาะสมได้ แม้จะผิดพลาดถึงขั้นให้กำเนิดเด็กก็น่าจะเป็นสิ่งที่สังคมรับได้ ทั้งๆที่เด็กนั้นอาจไม่ได้ตระหนักถึงขั้นที่ว่า เป็นเพราะสังคมไทยมีแนวโน้มจะยอมรับและให้อภัยในการกระทำของฝ่ายชายเพียงฝ่ายเดียว หากเป็นการกระทำของฝ่ายหญิง พวกเธอจะตกเป็นจำเลยของสังคมทันที

 

ผลกระทบที่เกิดขึ้นตามมา จากการกระทำแบบอรชุน

                การที่เราไม่กล่าวโทษผู้ชายว่าควรจะเป็นฝ่ายที่คุมกำหนัดของตนเองนั้น ทำให้ผู้หญิงไทยตกเป็นเหยื่อของสังคมโดยไม่สามารถหาผู้รับผิดชอบได้ ดังจะเห็นได้จากการโทษฝ่ายหญิงในกรณีที่ถูกข่มขืนว่า แต่งตัวล่อแหลมบ้าง หรืออยู่ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมบ้าง หากมองผู้หญิงอย่างเข้าใจ กรณีของการแต่งตัวล่อแหลมนั้นถูกผูกติดกับคุณค่าของผู้หญิง กล่าวคือสังคมไทยเห็นว่าผู้หญิงสวยมีคุณค่า “ถ้าฉันไม่แต่งตัวฉันก็จะไม่สวย ไม่มีคนมอง ถูกตีตราว่าขึ้นคานได้อีกต่างหาก” ปัญหานี้ถือเป็นปัญหาเชิงโครงสร้างอันเนื่องมาจากการที่สื่อนำเสนอแต่ภาพผู้หญิงสวยหุ่นดี ทำให้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงต่างเข้าใจว่าเป็นแนวทางที่สังคมคาดหวัง ผู้ชายจะเห็นจนชินตาแล้วซึมซับเข้าไปอย่างไม่รู้ตัวว่า อย่างนี้เรียกว่าสวย (ซึ่งภาพของผู้หญิงสวยในสมัยก่อนต่างออกไป ก็เพราะค่านิยมในสังคมที่แตกต่าง) ผู้หญิงถูกผูกคุณค่าไว้กับความสวย หากไม่สวยก็ไร้ซึ่งคุณค่า จึงเป็นที่มาของการแต่งตัวเพื่อให้สังคมมองว่าเป็นคนสวย สิ่งเหล่านี้เองที่ครอบงำความคิดทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ซึ่งไม่มีทางสลัดหลุดได้โดยง่าย แม้จะตระหนักรู้ก็ตามที

ในส่วนของการกล่าวอ้างว่าผู้หญิงไม่ควรอยู่ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมยามวิกาล ก็ให้ลองคิดง่ายๆดูว่า “บ้านฉันอยู่ในซอย ทำงานแล้วกลับบ้านดึก ถ้าถูกข่มขืน ฉันก็ผิดอีกสินะ” แล้วเรายังจะกล่าวโทษผู้หญิงได้อีกหรือ

ในกรณีที่เด็กในวัยเรียนเลยเถิดจนมีลูก เด็กผู้หญิงต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนฝ่ายเดียว แม้จะรู้ตัวฝ่ายชายคู่กรณีก็ตาม ซึ่งฝ่ายชายอ้างได้สารพัดว่าไม่ใช่ลูกของตน ในขณะที่ถ้าเด็กหญิงเครียดเลี้ยงลูกไม่ไหวเอาลูกไปทิ้งก็จะโดนตราหน้าว่าเป็นแม่ใจร้าย เด็กใจแตก ซึ่งสังคมไทยดูเหมือนจะไร้ทางออกให้กับผู้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อเหล่านี้

การที่สังคมไม่กล่าวโทษผู้ชายว่าเป็นคนผิดนั้น คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะกล่าวว่าละครมีส่วนในการตอกย้ำความคิดดังกล่าวได้ โดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม ผู้จัดละครควรมีส่วนรับผิดชอบต่อสังคมในแง่นี้หรือไม่ ส่วนตัวคิดว่า หากเราตระหนักถึงผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นมากพอ ก็จะเกิดเป็นกระแสเรียกร้องให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้ ปัญหาอยู่ที่ว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหลังในเชิงลึกเหล่านี้จะมีผู้ชมละครซักกี่คนที่จะตระหนักถึง เนื่องจากละครเป็นสื่อบันเทิง ดูเพื่อผ่อนคลายความเครียด จึงไม่แปลกที่ดูแล้วจะไม่อยากคิดมาก ยิ่งดูยิ่งเครียดแล้วจะดูไปทำไม ละครจึงไม่ค่อยมีบทสรุปเป็นโศกนาฏกรรม หากกลิ่นแก้วกลางใจจบในลักษณะที่ว่า เมษาติดคุกเป็นบ้าไป จิตตาถูกฆ่าตาย พระพรายเก็บกดความแค้นนี้ไว้แทน อาโปเสียคน ละครเรื่องนี้คงขายไม่ได้ ทั้งๆที่เป็นบทสรุปที่ใกล้เคียงกับชีวิตจริงมากกว่า

ถึงอย่างไรเสีย ประเด็นเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่สังคมควรที่จะร่วมกันหาทางแก้ไข เพราะหากมีคนเป็นแบบอรชุนขึ้นมาจริงๆแล้วเรื่องราวจะจบแบบแฮปปี้ได้อย่างในละครซักกี่มากน้อย

------------------------------------ 

 

 

 

 

 

 

สุดท้ายเพื่อนร่วมเสวนาของผม อภิญญา (หนุน) ก็ได้ตั้งข้อสังเกตและถามณภคดล (อิก) ว่า วัฒนธรรมการขำของคนไทยมันเคยเปลี่ยนไปด้วยหรือ (คือไม่ใช้คำหยาบคายและเรื่องเพศ) ได้ยินปุ๊บก็เดาคำตอบได้เลย ผมก็ขำอยู่ในใจ "นั่นสิเนอะ"
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมเป็นคนหนึ่งที่เห็นว่าเรื่องของการขึ้นค่าเทอมและคณบดีควรต้องมองควบคู่กันไป เนื่องจากคณบดีก็ไม่สามารถตอบคำถามในที่ประชุมวันพุธที่ 16 ส.ค.(ซึ่งผมฟังด้วยตนเอง) และวันจันทร์ที่ 21 (เพื่อนผมฟังจากเทปการประชุมแล้วมาพูดให้ฟัง) มันทำให้ผมรู้สึกถึงความไม่โปร่งใส การลาออกแล้วให้สภาพิจารณานั้นผมจึงเห็นว่าเป็นการเลี่ยงที่จะตอบคำถามหรือทำประชาพิจารณ์ และการที่สภาตีเรื่องกลับมาที่คณะแล้วครั้งหนึ่ง สภาเองอาจเข้าใจผิดว่าคณะได้คุยกันแล้วก็เป็นได้ นักศึกษากลุ่มหนึ่งจึงล่ารายชื่อเพื่อชี้แจงว่ายังมีประชาคมกลุ่มหนึ่งไม่เห็นด้วยอยู่ และการที่คณบดีลาออกนั้นไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถกลับเข้ามาเป็นได้อีก เพราะยังไม่มีใครยอมเป็นคณบดีแทน และผมเกรงว่าหากเรื่องค่าเทอมนี้จบเมื่อไร ก็จะกลายเป็นว่าเรื่องทุกอย่างจบ ไม่ใช่นะครับ เพราะคณบดีก็ยังไม่สามารถตอบคำถามเรื่องเหล่านี้ได้อยู่ดี ความไม่โปร่งใสเหล่านี้เองที่ผมอยากให้ท่านถูกตั้งคำถามและชี้แจงให้ได้เพื่อความบริสุทธิ์ของตัวท่านเอง
ส่วนอาจารย์บุญส่งท่านพูดจากข้อมูลที่เป็นคำบอกเล่าครับ ซึ่งมันใช้เป็นหลักฐานได้ลำบาก ผมจึงถือว่าคำพูดของท่านขาดน้ำหนักตรงจุดนี้ ขนาดอาจารย์ที่ต้องการจะตีเหตุผลของคณบดียังเข้าถึงหลักฐานหรือข้อมูลเชิงประจักษ์ได้อย่างยากลำบาก ทั้งที่รู้ว่าคำพูดของตนจะขาดน้ำหนักก็มีอยู่ 2 ทางคือหาไม่ได้กับไม่มีให้หาซึ่งผมไม่สามารถแสดงความเห็นตรงจุดนี้ได้เพราะไม่มีข้อมูล ฉะนั้นเรานักศึกษาก็ยากที่เคลื่อนไหวครับ
ส่วนวิธีการยื่นเรื่องให้ท่านนายกสภานั้น ผมก็ไม่ได้เห็นด้วยนะครับ เพราะผมรู้สึกว่ามันเป็นการกำกับของอาจารย์ไม่ได้เป็นการเคลื่อนไหวของนักศึกษเอง ความเป็นนักศึกษาวิธีการมันควรที่จะ "ใส" กว่านี้ ซึ่งวิธีการนี้ผมไม่รู้มาก่อน ส่วนอิกคิดว่ามันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติจึงไม่ทันได้ตั้งข้อสังเกตกับวิธีการนี้
ตรงนี้ผมก็ต่างจากอิกนะครับ เพราะอิกเน้นที่ค่าเทอมอย่างเดียว แต่ก็ยังมีจุดยืนเดียวกันคือไม่ได้มองคณะผู้บริหารว่าเป็นศัตรู แต่เพราะมีเหตุดังนี้จึงเกิดข้อสงสัยเท่านั้นเองครับ

เมื่อวานมีการชี้แจงของคณบดีเรื่องขึ้นค่าเทอม ซึ่งเรื่องนี้ได้ยินมาจากเพื่อนอิกก่อน แต่เพิ่งรู้ว่ามีการชี้แจงก็ในวันนั้นเลย เพราะคนอ.ทำประชาสัมพันธ์ติดหน้าตึก 50 ปี แค่ใบเดียว เพราะผมเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวกับน้องของเราโดยตรงน่าจะให้ความสำคัญกับการประชาสัมพันธ์มากๆ แต่ก็อย่างว่าคนอ.ยังเข้าฟังไม่ครบทุกคนเลย (นี่แค่ทัศนะ เพราะก็รู้ว่าเป็นความสนใจส่วนบุคคล หรืออาจไม่ว่างในช่วงเวลานั้นพอดี) ได้ยินข่าวลือว่าเคยมีประกาศเรื่องนี้ติดไว้ก่อนหน้าแต่โดนแออกเนี่ยสิแย่ เพราะทำให้คนรู้เรื่องนี้น้อยมาก ที่ขึ้นไปฟังวันนั้นส่วนหนึ่งมีเอกอิ๊งของคาบจารย์ภัคที่แกให้ความสำคัญกับเรื่องนี้จนงดคลาสให้ และอีกส่วนหนึ่งมาจากคนที่ไปฟังคุยคุ้ยแม้ว 2 แล้วอาจารย์เอมอรเชิญชวนขึ้นไปฟัง (แต่เด็กจะเห็นอย่างนั้นไหมคนละประเด็น) จึงทำให้รู้สึกว่าทางคณะผู้บริหารไม่จริงใจในการประชาสัมพันธ์ นั่นเรื่องหนึ่ง ผมขอสรุปสิ่งที่ได้เมื่อวานในแบบของผมบ้างนะครับ

 

1.คณบดีไม่ชี้แจงเรื่องของงบประมาณอุดหนุนของรัฐ ว่าเหลือเท่าไรแล้วเอาไปไว้ตรงส่วนไหนบ้าง ทั้งๆที่เงินคณะกลับมีเอกสารมาชี้แจง เข้าใจว่าจะไปชี้แจงในที่ประชุมคณาจารย์เอง

2.ผู้บริหารไม่เคยคิดที่จะทำประชาพิจารณ์ แต่ทึกทักเอาเองว่าสิ่งเหล่านี้ดีก็ทำให้เลย เช่นที่พักของอาจารย์ โปรแกรมเทลมีมอ หรือลานทรงพลใหม่ ซึ่งสิ่งเหล่านี้อาจปนอยู่ในการประเมินผลจากภายนอกด้วยก็ได้ เข้าใจครับว่าแก้ยาก แต่ประชาพิจารณ์ไม่ได้หมายความแต่ว่าคุณจะเอาตามเราหรือไม่ แต่สามารถที่จะระดมความคิดเพื่อหาทางออกในรูปแบบอื่นได้ด้วยนะครับ เกิดประชาคมบอกว่าไม่เอาร่วมกันหมดก็จะเกิดเป็นพลังที่จะต่อต้านร่วมกับอาจารย์แมวได้ไม่ใช่หรือครับ

3.สำคัญที่สุดที่พยายามถูกทำให้หายไปคือส่วนที่อ.เอมอรท่านว่าเรื่องนี้เคยผ่านไปถึงสภามหาวิทยาลัยแล้วซึ่งหากไม่ได้มีการตีกลับไปพิจารณาใหม่ การประชุมเมื่อวานนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น ซึ่งคณบดีก็พูดเองนะครับว่า รู้ว่าหากเรื่องนี้มีผลบังคับใช้ก็รับรองว่ามีปัญหาแน่ๆ ซึ่งท่านรู้อยู่แกใจแต่ท่านไม่คิดถามประชาคมแต่แรกล่ะครับ ท่านรู้อยู่ว่าระบบบอร์ดคณะมันยังไม่สามารถสื่อสารให้อาจารย์ทั้งคณะได้รับทราบ แต่ท่านก็ไม่แก้ไขแล้วจะให้มองว่าไม่ตุกติกได้อย่างไร แต่ท่านกลับบอกว่าอย่าพูดเรื่องเก่ามันทำให้เสียกำลังใจ ท่านกำลังจะบอกว่าคนที่ทำผิดไม่สมควรได้รับการต่อว่าหรือครับ โอเคคุณกลับใจจะมาถามประชาคม แต่แค่คำว่ายอมรับผิดยังไม่ออกมาจากปากของคุณ อีกทั้งท่านพูดนักหนาว่าคณะเรามีความหลากหลายแล้วท่านพูดขึ้นมาทำไมว่าแล้วแต่ความศรัทธาในตัวอาจารย์ของนักศึกษาแต่ละคน ท่านทำผิดไม่พอเอาดีเข้าตัวไม่พอยังพูดให้อ.เอมอรกลายเป็นผู้ร้ายไปอีกด้วยนะครับ อ.สุวิดาที่พยายามจะไกล่เกลี่ยไม่ให้พูดเรื่องเก่านี่ผมก็ไม่เห็นด้วยเลย

 

ต่อไปเป็นเกร็ดเล็กๆน้อยที่พบนะครับ

-บอกว่าการประเมินผลในด้านต่างๆไม่ควรวัดในแบบตัวเลข แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้ตัวเลขในการชี้วัดเช่นจำนวนแอร์ในแต่ละห้อง

-กริยาที่น้องเจ็กแสดงออกนั้นไม่สมควรจริงๆครับ ควรพูดด้วยเหตุผลจะทำให้เราดูน่าเชื่อถือ ไม่ใช่ให้เขาหาช่องให้เรากลายเป็นผู้ร้ายได้

-ถามว่าจะใช้เกณฑ์อะไรในการวัดว่าเรื่องไหนควรทำประชาพิจารณ์ ผมยังคิดไม่ออกหรอกครับ แต่ถ้ามีกำลังก็ควรจะทำทุกเรื่องต่อผู้ที่เกี่ยวข้องไม่ใช่หรือครับ หรือไม่ก็เอาเงินไปจัดตั้งสำนักโพลคณะอักษรซะเลย ข้อดีก็คือสามารถฝึกนักศึกษาให้มีทักษะและแบ่งเบาภาระผู้บริหารที่ต้องมานั่งทำเอง

-ศูนย์เซลเป็นประเด็นที่น่าถก การลงเทลมีมอทุกเครื่องนั้นผมถือว่าเป็นการสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ เพราะพอลงแล้วนักศึกษาไม่ใช้ก็มาโทษนักศึกษา นักศึกษาต้องการที่จะให้เพิ่มจำนวนเครื่องก็เนื่องจากไม่เพียงพอกับจำนวนนักศึกษา และจุดนี้ถือเป็นสวัสดิการที่นักศึกษาพึงได้รับเพราะจ่ายค่าบำรุงคอมทุกเทอม โปรแกรมที่นักศึกษาต้องการก็เป็นโปรแกรมพื้นฐาน (ดูงานวิจัยของเอกสังคมรุ่น 35 ได้) ไม่ได้ต่อต้านการพัฒนาแต่ถ้ามันยังไม่จำเป็น เราก็ควรเก็บมันเทลมีมอไว้ในรูปแบบของตัวเงินก่อนไม่ดีกว่าหรือ จะได้เอาไว้หมุนเพื่อพัฒนาในส่วนที่จำเป็นและเร่งด่วนกว่า จะได้ไม่ต้องเก็บเงินจากนักศึกษารุ่นหน้ามากนัก

-คณะคงมีเงินจากดอกเบี้ยธนาคารบ้างแหละนะ น่าจะนำมันมาชี้แจงด้วยนะครับ

-ตอนแรกได้ข่าวว่าคณบดีจะชี้แจงที่ห้องประชุมเทพยสุวรรณ แต่ก็เปลี่ยนภายในวันชี้แจงเป็นห้องประชุมที่มีขนาดเล็กกว่ามาก ทำให้คิดไปได้ว่าถึงอย่างไรก็ประชาสัมพันธ์ไว้เพียงน้อยนิด นักศึกษาคงเข้าไม่มาก แสดงว่าคุณไม่คิดจะชี้แจงต่อหน้าคนกลุ่มใหญ่ๆแต่แรกอย่างนั้นหรือ

วันนี้หนุนบ่นให้ฟังเกี่ยวกับความรู้สึกที่ว่ากำลังเรียนในสิ่งที่ตนเรียนได้แต่ไม่ชอบเรียน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนื้อหาวิชาเพื่อนที่เรียนด้วยกันหรืออาจารย์ผู้สอน แต่ก็ไม่ใช่หนทางของมันแน่ๆ ซึ่งมันก็สายไปเสียแล้ว และก็น่าเสียดายที่หนุนมีปัจจัยจากผู้อื่นในการเลือกเอก-โทเยอะเหลือเกิน ไม่เป็นไรนะชีวิตหลังจากนี้หนุนน่าจะได้เดินตามทางที่ตนเองคิดได้เสียที อย่างน้อยก็มีผมสนับสนุนหนึ่งคนล่ะนะ

ด้วยเหตุนี้ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ไม่มีปัจจัยที่ว่ามากำหนด ทำให้ไม่มีสิ่งใดมากดดันการตัดสินใจของเรา อีกทั้งการที่ได้มาอยู่เอกนี้โดยบังเอิญ (เพราะเข้าญี่ปุ่นไม่ได้) ก็น่าจะเป็นสิ่งที่โชคดีสุดๆ เพราะผมเชื่อว่าคงจะไม่คิดมีใครจะลองค้นหาประสบการณ์จากเอกนี้เองแต่แรกซักเท่าไร รวมทั้งตัวผมเอง แต่โชคดันพามาอยู่ซะงั้น แต่ก็ได้พบกับสิ่งที่ตนเองต้องการจะเรียน เนื้อหาที่เปิดกว้างทางความคิด สมาชิกในเอกทั้งอาจารย์ พี่ เพื่อน น้องๆ ที่เปิดกว้างไม่แพ้กัน

สิ่งสำคัญคงจะเป็นเพื่อนในเอกนี่แหละที่ไม่นึกว่าจะสนิทกันได้ขนาดนี้

ขอบคุณเจ๊ๆทั้งหลายที่เข้าใจและไว้ใจนะจ๊ะ

ขอบคุณเอกที่ไม่ทำให้ผมเป็นไข่แดงก้อนเดียว

ขอบคุณสะใภ้เอกด้วยนะที่มีส่วนในการตัดสินใจครั้งนั้น (ทำไมเธอไม่ตัดสินใจให้ตัวเองบ้างฮึ)

ขอบคุณที่บ้านที่ไม่ไซโค จะพยายามหาเงินให้ไม่แพ้เอกญี่ปุ่นก็แล้วกัน

พิมพ์แค่นี้ครึ่งชั่วโมงแล้ว ไปดีก่า

เออ...ไม่ขอบคุณไม่ได้เลยนะ...ความโชคดี

ผ้าขี้ริ้วยอมสกปรกเพื่อให้สิ่งอื่นสะอาด
เสน่ห์ของคนอยู่ที่ยอมลำบากเพื่อให้ผู้อื่นเป็นสุข พ่อแม่ยอมเหนื่อยเพื่อให้ลูกหลานอยู่สุขสบาย
ความสุขแท้ของคนคือการได้ยืนแอบยิ้ม อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของผู้อื่น 
       
ผ้าขี้ริ้วดูดซับความสกปรกได้ แต่ก็สลัดความสกปรกออกจากตัวได้ตลอดเวลา
เสน่ห์ของคนอยู่ที่รู้ตัวเองว่าสกปรก ถึงเวลาต้องชำระล้างแล้ว มิใช่อมความสกปรกไว้แล้ว แกล้งบอกว่าตนเองสะอาด

ผ้าขี้ริ้วเป็นผ้าที่สะอาดที่สุด ในขณะที่คนมองว่าสกปรกที่สุด
เหมือนคนที่ฝึกหัดขัดเกลาตนเอง รู้จักถ่อมตนและอ่อนโยน ไม่โอหังอวดดีให้เป็นที่รังเกียจหมั่นไส้ของคนอื่น
เขาจะเป็นคนที่มีคุณค่า ไม่ว่าจะมาจากสกุลใด การศึกษามากหรือน้อยก็ตาม
เป็นผู้ใฝ่รู้แต่ไม่อวดดี เหมือนผ้าขี้ริ้วห่อทอง 

ผ้าขี้ริ้วถึงจะเป็นผ้าไม่มีราคา แต่มีคุณค่ายิ่งใหญ่ได้
เหมือนคนที่พยายามทำตนให้มีคุณค่า ด้วยการทำงานมิใช่ด้วยการประจบ
ทำตนให้มีประโยชน์ ให้มีค่า ไม่ใช่งอมืองอเท้า น้อยเนื้อต่ำใจในวาสนาชะตาชีวิต
ต้องสร้างกำลังใจให้ตนเองอย่ารอคอยจากคนอื่น

ผ้าขี้ริ้วไม่เกี่ยงงอนว่าจะถูกใช้เช็ดถูอะไร
เหมือนคนที่ยอมตัวอาสาทำงานที่ได้รับมอบหมาย โดยไม่ปริปากบ่น
รู้จักอาสาคน อาสาทำงาน ต้องตั้งใจทำงานโดยไม่เกี่ยงงอน ไม่ว่าจะเป็นงานใด ๆ ก็ตาม
คนที่ตกงานเพราะไม่ยอมทำงาน 
 
ผ้าขี้ริ้วยอมให้ถูกใช้งานในที่สกปรกที่สุด
เหมือนคนที่ยอมทำในสิ่งที่คนทั้งหลายรังเกียจ ที่เขาเห็นว่าเป็นงานชั้นต่ำ
แต่ก็ตั้งใจทำให้เป็นของมีค่าขึ้นมาได้ หรือยินดีในการบริการ
เหมือนคนที่อิ่มเอิบเมื่อได้บริการรับใช้คนอื่น รับใช้สังคม
ดีใจเมื่อคนยินดีมาใช้บริการความรู้ ความสามารถของตน
และยินดีที่ได้เสนอตัวเข้าไปบริการมากกว่าเข้าไปบริหาร

ผ้าขี้ริ้วพอใจที่ได้อยู่เบื้องหลังความสะอาด
เหมือนคนควรพอใจที่ได้อยู่เบื้องหลัง ความสำเร็จของคนอื่น
ต้องมีความพอใจที่จะทำงานปิดทองหลังพระ เป็นนายอินหรือนางอิน
ผู้ปิดทองหลังพระ มีความสุขและภูมิใจที่ได้มอบความสำเร็จให้คนอื่น
มีมากที่ผู้น้อยบางคน ทำงานแล้วทำให้ผู้ใหญ่เล็กลง ขณะที่ตัวเองโตขึ้น
      
ผ้าขี้ริ้วทนทานต่อการขัดถูซักล้างไม่เปราะบาง
เหมือนคนที่มีความอดทน ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคปัญหา แม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็อดทนได้
เพื่อให้สำเร็จ ประโยชน์สุขแก่ผู้อื่น มีจิตใจหนักแน่นไม่เปราะบางหักง่าย
คือไม่เป็นคนทุกข์ง่ายใจเบา แต่นิ่งและหนักแน่นคงดุจแผ่นดิน

ผ้าขี้ริ้วแม้จะถูกมองว่าเป็นผ้าขี้ริ้ว แต่ไม่ทำตัวให้ขี้เหร่
เหมือนคนที่รู้ตัวเองว่า กำลังถูกึนปรามาสสบประมาท จะต้องตั้งใจเอาชนะอุปสรรค ครั้งนั้นให้ได้
ไม่พ่ายแพ้ต่อคำปรามาสของผู้อื่น รู้ตัวตลอดเวลาว่ากำลังทำอะไรและมีกำลังใจในสิ่งนั้น
มองเห็นคุณค่าจากสิ่งที่คนทั้งหลายมองว่าไร้ค่า เมื่อมีปัญหาให้หัดมองสองด้านเสมอ
ผ้าขี้ริ้วมีเสน่ห์เพราะยอมสัมผัสกับสิ่งสกปรก

ชีวิตของคนเราก็เช่นกัน หากทนความทุกข์ยากลำบาก
ยอมสัมผัสกับงานที่ต่ำต้อยได้ก็จะมีเสน่ห์ และมีความหมาย
ทุกคนจึงควรพากเพียรพยายามสร้างเสน่ห์ให้กับชีวิต
อย่างที่ผ้าขี้ริ้วสร้างเสน่ห์ให้กับตนเอง 

เห็นบล็อคคนอื่นเป็นครั้งแรก โดยพี่แนน อยากมีเก็บไว้บ้างแต่ทำไม่เป็น คงจะค่อยๆเพิ่มรายละเอียดลงไป จะพยายามแล้วกันนะ