ผมเป็นคนหนึ่งที่เห็นว่าเรื่องของการขึ้นค่าเทอมและคณบดีควรต้องมองควบคู่กันไป เนื่องจากคณบดีก็ไม่สามารถตอบคำถามในที่ประชุมวันพุธที่ 16 ส.ค.(ซึ่งผมฟังด้วยตนเอง) และวันจันทร์ที่ 21 (เพื่อนผมฟังจากเทปการประชุมแล้วมาพูดให้ฟัง) มันทำให้ผมรู้สึกถึงความไม่โปร่งใส การลาออกแล้วให้สภาพิจารณานั้นผมจึงเห็นว่าเป็นการเลี่ยงที่จะตอบคำถามหรือทำประชาพิจารณ์ และการที่สภาตีเรื่องกลับมาที่คณะแล้วครั้งหนึ่ง สภาเองอาจเข้าใจผิดว่าคณะได้คุยกันแล้วก็เป็นได้ นักศึกษากลุ่มหนึ่งจึงล่ารายชื่อเพื่อชี้แจงว่ายังมีประชาคมกลุ่มหนึ่งไม่เห็นด้วยอยู่ และการที่คณบดีลาออกนั้นไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถกลับเข้ามาเป็นได้อีก เพราะยังไม่มีใครยอมเป็นคณบดีแทน และผมเกรงว่าหากเรื่องค่าเทอมนี้จบเมื่อไร ก็จะกลายเป็นว่าเรื่องทุกอย่างจบ ไม่ใช่นะครับ เพราะคณบดีก็ยังไม่สามารถตอบคำถามเรื่องเหล่านี้ได้อยู่ดี ความไม่โปร่งใสเหล่านี้เองที่ผมอยากให้ท่านถูกตั้งคำถามและชี้แจงให้ได้เพื่อความบริสุทธิ์ของตัวท่านเอง
ส่วนอาจารย์บุญส่งท่านพูดจากข้อมูลที่เป็นคำบอกเล่าครับ ซึ่งมันใช้เป็นหลักฐานได้ลำบาก ผมจึงถือว่าคำพูดของท่านขาดน้ำหนักตรงจุดนี้ ขนาดอาจารย์ที่ต้องการจะตีเหตุผลของคณบดียังเข้าถึงหลักฐานหรือข้อมูลเชิงประจักษ์ได้อย่างยากลำบาก ทั้งที่รู้ว่าคำพูดของตนจะขาดน้ำหนักก็มีอยู่ 2 ทางคือหาไม่ได้กับไม่มีให้หาซึ่งผมไม่สามารถแสดงความเห็นตรงจุดนี้ได้เพราะไม่มีข้อมูล ฉะนั้นเรานักศึกษาก็ยากที่เคลื่อนไหวครับ
ส่วนวิธีการยื่นเรื่องให้ท่านนายกสภานั้น ผมก็ไม่ได้เห็นด้วยนะครับ เพราะผมรู้สึกว่ามันเป็นการกำกับของอาจารย์ไม่ได้เป็นการเคลื่อนไหวของนักศึกษเอง ความเป็นนักศึกษาวิธีการมันควรที่จะ "ใส" กว่านี้ ซึ่งวิธีการนี้ผมไม่รู้มาก่อน ส่วนอิกคิดว่ามันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติจึงไม่ทันได้ตั้งข้อสังเกตกับวิธีการนี้
ตรงนี้ผมก็ต่างจากอิกนะครับ เพราะอิกเน้นที่ค่าเทอมอย่างเดียว แต่ก็ยังมีจุดยืนเดียวกันคือไม่ได้มองคณะผู้บริหารว่าเป็นศัตรู แต่เพราะมีเหตุดังนี้จึงเกิดข้อสงสัยเท่านั้นเองครับ

เมื่อวานมีการชี้แจงของคณบดีเรื่องขึ้นค่าเทอม ซึ่งเรื่องนี้ได้ยินมาจากเพื่อนอิกก่อน แต่เพิ่งรู้ว่ามีการชี้แจงก็ในวันนั้นเลย เพราะคนอ.ทำประชาสัมพันธ์ติดหน้าตึก 50 ปี แค่ใบเดียว เพราะผมเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวกับน้องของเราโดยตรงน่าจะให้ความสำคัญกับการประชาสัมพันธ์มากๆ แต่ก็อย่างว่าคนอ.ยังเข้าฟังไม่ครบทุกคนเลย (นี่แค่ทัศนะ เพราะก็รู้ว่าเป็นความสนใจส่วนบุคคล หรืออาจไม่ว่างในช่วงเวลานั้นพอดี) ได้ยินข่าวลือว่าเคยมีประกาศเรื่องนี้ติดไว้ก่อนหน้าแต่โดนแออกเนี่ยสิแย่ เพราะทำให้คนรู้เรื่องนี้น้อยมาก ที่ขึ้นไปฟังวันนั้นส่วนหนึ่งมีเอกอิ๊งของคาบจารย์ภัคที่แกให้ความสำคัญกับเรื่องนี้จนงดคลาสให้ และอีกส่วนหนึ่งมาจากคนที่ไปฟังคุยคุ้ยแม้ว 2 แล้วอาจารย์เอมอรเชิญชวนขึ้นไปฟัง (แต่เด็กจะเห็นอย่างนั้นไหมคนละประเด็น) จึงทำให้รู้สึกว่าทางคณะผู้บริหารไม่จริงใจในการประชาสัมพันธ์ นั่นเรื่องหนึ่ง ผมขอสรุปสิ่งที่ได้เมื่อวานในแบบของผมบ้างนะครับ

 

1.คณบดีไม่ชี้แจงเรื่องของงบประมาณอุดหนุนของรัฐ ว่าเหลือเท่าไรแล้วเอาไปไว้ตรงส่วนไหนบ้าง ทั้งๆที่เงินคณะกลับมีเอกสารมาชี้แจง เข้าใจว่าจะไปชี้แจงในที่ประชุมคณาจารย์เอง

2.ผู้บริหารไม่เคยคิดที่จะทำประชาพิจารณ์ แต่ทึกทักเอาเองว่าสิ่งเหล่านี้ดีก็ทำให้เลย เช่นที่พักของอาจารย์ โปรแกรมเทลมีมอ หรือลานทรงพลใหม่ ซึ่งสิ่งเหล่านี้อาจปนอยู่ในการประเมินผลจากภายนอกด้วยก็ได้ เข้าใจครับว่าแก้ยาก แต่ประชาพิจารณ์ไม่ได้หมายความแต่ว่าคุณจะเอาตามเราหรือไม่ แต่สามารถที่จะระดมความคิดเพื่อหาทางออกในรูปแบบอื่นได้ด้วยนะครับ เกิดประชาคมบอกว่าไม่เอาร่วมกันหมดก็จะเกิดเป็นพลังที่จะต่อต้านร่วมกับอาจารย์แมวได้ไม่ใช่หรือครับ

3.สำคัญที่สุดที่พยายามถูกทำให้หายไปคือส่วนที่อ.เอมอรท่านว่าเรื่องนี้เคยผ่านไปถึงสภามหาวิทยาลัยแล้วซึ่งหากไม่ได้มีการตีกลับไปพิจารณาใหม่ การประชุมเมื่อวานนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น ซึ่งคณบดีก็พูดเองนะครับว่า รู้ว่าหากเรื่องนี้มีผลบังคับใช้ก็รับรองว่ามีปัญหาแน่ๆ ซึ่งท่านรู้อยู่แกใจแต่ท่านไม่คิดถามประชาคมแต่แรกล่ะครับ ท่านรู้อยู่ว่าระบบบอร์ดคณะมันยังไม่สามารถสื่อสารให้อาจารย์ทั้งคณะได้รับทราบ แต่ท่านก็ไม่แก้ไขแล้วจะให้มองว่าไม่ตุกติกได้อย่างไร แต่ท่านกลับบอกว่าอย่าพูดเรื่องเก่ามันทำให้เสียกำลังใจ ท่านกำลังจะบอกว่าคนที่ทำผิดไม่สมควรได้รับการต่อว่าหรือครับ โอเคคุณกลับใจจะมาถามประชาคม แต่แค่คำว่ายอมรับผิดยังไม่ออกมาจากปากของคุณ อีกทั้งท่านพูดนักหนาว่าคณะเรามีความหลากหลายแล้วท่านพูดขึ้นมาทำไมว่าแล้วแต่ความศรัทธาในตัวอาจารย์ของนักศึกษาแต่ละคน ท่านทำผิดไม่พอเอาดีเข้าตัวไม่พอยังพูดให้อ.เอมอรกลายเป็นผู้ร้ายไปอีกด้วยนะครับ อ.สุวิดาที่พยายามจะไกล่เกลี่ยไม่ให้พูดเรื่องเก่านี่ผมก็ไม่เห็นด้วยเลย

 

ต่อไปเป็นเกร็ดเล็กๆน้อยที่พบนะครับ

-บอกว่าการประเมินผลในด้านต่างๆไม่ควรวัดในแบบตัวเลข แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้ตัวเลขในการชี้วัดเช่นจำนวนแอร์ในแต่ละห้อง

-กริยาที่น้องเจ็กแสดงออกนั้นไม่สมควรจริงๆครับ ควรพูดด้วยเหตุผลจะทำให้เราดูน่าเชื่อถือ ไม่ใช่ให้เขาหาช่องให้เรากลายเป็นผู้ร้ายได้

-ถามว่าจะใช้เกณฑ์อะไรในการวัดว่าเรื่องไหนควรทำประชาพิจารณ์ ผมยังคิดไม่ออกหรอกครับ แต่ถ้ามีกำลังก็ควรจะทำทุกเรื่องต่อผู้ที่เกี่ยวข้องไม่ใช่หรือครับ หรือไม่ก็เอาเงินไปจัดตั้งสำนักโพลคณะอักษรซะเลย ข้อดีก็คือสามารถฝึกนักศึกษาให้มีทักษะและแบ่งเบาภาระผู้บริหารที่ต้องมานั่งทำเอง

-ศูนย์เซลเป็นประเด็นที่น่าถก การลงเทลมีมอทุกเครื่องนั้นผมถือว่าเป็นการสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ เพราะพอลงแล้วนักศึกษาไม่ใช้ก็มาโทษนักศึกษา นักศึกษาต้องการที่จะให้เพิ่มจำนวนเครื่องก็เนื่องจากไม่เพียงพอกับจำนวนนักศึกษา และจุดนี้ถือเป็นสวัสดิการที่นักศึกษาพึงได้รับเพราะจ่ายค่าบำรุงคอมทุกเทอม โปรแกรมที่นักศึกษาต้องการก็เป็นโปรแกรมพื้นฐาน (ดูงานวิจัยของเอกสังคมรุ่น 35 ได้) ไม่ได้ต่อต้านการพัฒนาแต่ถ้ามันยังไม่จำเป็น เราก็ควรเก็บมันเทลมีมอไว้ในรูปแบบของตัวเงินก่อนไม่ดีกว่าหรือ จะได้เอาไว้หมุนเพื่อพัฒนาในส่วนที่จำเป็นและเร่งด่วนกว่า จะได้ไม่ต้องเก็บเงินจากนักศึกษารุ่นหน้ามากนัก

-คณะคงมีเงินจากดอกเบี้ยธนาคารบ้างแหละนะ น่าจะนำมันมาชี้แจงด้วยนะครับ

-ตอนแรกได้ข่าวว่าคณบดีจะชี้แจงที่ห้องประชุมเทพยสุวรรณ แต่ก็เปลี่ยนภายในวันชี้แจงเป็นห้องประชุมที่มีขนาดเล็กกว่ามาก ทำให้คิดไปได้ว่าถึงอย่างไรก็ประชาสัมพันธ์ไว้เพียงน้อยนิด นักศึกษาคงเข้าไม่มาก แสดงว่าคุณไม่คิดจะชี้แจงต่อหน้าคนกลุ่มใหญ่ๆแต่แรกอย่างนั้นหรือ

วันนี้หนุนบ่นให้ฟังเกี่ยวกับความรู้สึกที่ว่ากำลังเรียนในสิ่งที่ตนเรียนได้แต่ไม่ชอบเรียน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนื้อหาวิชาเพื่อนที่เรียนด้วยกันหรืออาจารย์ผู้สอน แต่ก็ไม่ใช่หนทางของมันแน่ๆ ซึ่งมันก็สายไปเสียแล้ว และก็น่าเสียดายที่หนุนมีปัจจัยจากผู้อื่นในการเลือกเอก-โทเยอะเหลือเกิน ไม่เป็นไรนะชีวิตหลังจากนี้หนุนน่าจะได้เดินตามทางที่ตนเองคิดได้เสียที อย่างน้อยก็มีผมสนับสนุนหนึ่งคนล่ะนะ

ด้วยเหตุนี้ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ไม่มีปัจจัยที่ว่ามากำหนด ทำให้ไม่มีสิ่งใดมากดดันการตัดสินใจของเรา อีกทั้งการที่ได้มาอยู่เอกนี้โดยบังเอิญ (เพราะเข้าญี่ปุ่นไม่ได้) ก็น่าจะเป็นสิ่งที่โชคดีสุดๆ เพราะผมเชื่อว่าคงจะไม่คิดมีใครจะลองค้นหาประสบการณ์จากเอกนี้เองแต่แรกซักเท่าไร รวมทั้งตัวผมเอง แต่โชคดันพามาอยู่ซะงั้น แต่ก็ได้พบกับสิ่งที่ตนเองต้องการจะเรียน เนื้อหาที่เปิดกว้างทางความคิด สมาชิกในเอกทั้งอาจารย์ พี่ เพื่อน น้องๆ ที่เปิดกว้างไม่แพ้กัน

สิ่งสำคัญคงจะเป็นเพื่อนในเอกนี่แหละที่ไม่นึกว่าจะสนิทกันได้ขนาดนี้

ขอบคุณเจ๊ๆทั้งหลายที่เข้าใจและไว้ใจนะจ๊ะ

ขอบคุณเอกที่ไม่ทำให้ผมเป็นไข่แดงก้อนเดียว

ขอบคุณสะใภ้เอกด้วยนะที่มีส่วนในการตัดสินใจครั้งนั้น (ทำไมเธอไม่ตัดสินใจให้ตัวเองบ้างฮึ)

ขอบคุณที่บ้านที่ไม่ไซโค จะพยายามหาเงินให้ไม่แพ้เอกญี่ปุ่นก็แล้วกัน

พิมพ์แค่นี้ครึ่งชั่วโมงแล้ว ไปดีก่า

เออ...ไม่ขอบคุณไม่ได้เลยนะ...ความโชคดี

ผ้าขี้ริ้วยอมสกปรกเพื่อให้สิ่งอื่นสะอาด
เสน่ห์ของคนอยู่ที่ยอมลำบากเพื่อให้ผู้อื่นเป็นสุข พ่อแม่ยอมเหนื่อยเพื่อให้ลูกหลานอยู่สุขสบาย
ความสุขแท้ของคนคือการได้ยืนแอบยิ้ม อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของผู้อื่น 
       
ผ้าขี้ริ้วดูดซับความสกปรกได้ แต่ก็สลัดความสกปรกออกจากตัวได้ตลอดเวลา
เสน่ห์ของคนอยู่ที่รู้ตัวเองว่าสกปรก ถึงเวลาต้องชำระล้างแล้ว มิใช่อมความสกปรกไว้แล้ว แกล้งบอกว่าตนเองสะอาด

ผ้าขี้ริ้วเป็นผ้าที่สะอาดที่สุด ในขณะที่คนมองว่าสกปรกที่สุด
เหมือนคนที่ฝึกหัดขัดเกลาตนเอง รู้จักถ่อมตนและอ่อนโยน ไม่โอหังอวดดีให้เป็นที่รังเกียจหมั่นไส้ของคนอื่น
เขาจะเป็นคนที่มีคุณค่า ไม่ว่าจะมาจากสกุลใด การศึกษามากหรือน้อยก็ตาม
เป็นผู้ใฝ่รู้แต่ไม่อวดดี เหมือนผ้าขี้ริ้วห่อทอง 

ผ้าขี้ริ้วถึงจะเป็นผ้าไม่มีราคา แต่มีคุณค่ายิ่งใหญ่ได้
เหมือนคนที่พยายามทำตนให้มีคุณค่า ด้วยการทำงานมิใช่ด้วยการประจบ
ทำตนให้มีประโยชน์ ให้มีค่า ไม่ใช่งอมืองอเท้า น้อยเนื้อต่ำใจในวาสนาชะตาชีวิต
ต้องสร้างกำลังใจให้ตนเองอย่ารอคอยจากคนอื่น

ผ้าขี้ริ้วไม่เกี่ยงงอนว่าจะถูกใช้เช็ดถูอะไร
เหมือนคนที่ยอมตัวอาสาทำงานที่ได้รับมอบหมาย โดยไม่ปริปากบ่น
รู้จักอาสาคน อาสาทำงาน ต้องตั้งใจทำงานโดยไม่เกี่ยงงอน ไม่ว่าจะเป็นงานใด ๆ ก็ตาม
คนที่ตกงานเพราะไม่ยอมทำงาน 
 
ผ้าขี้ริ้วยอมให้ถูกใช้งานในที่สกปรกที่สุด
เหมือนคนที่ยอมทำในสิ่งที่คนทั้งหลายรังเกียจ ที่เขาเห็นว่าเป็นงานชั้นต่ำ
แต่ก็ตั้งใจทำให้เป็นของมีค่าขึ้นมาได้ หรือยินดีในการบริการ
เหมือนคนที่อิ่มเอิบเมื่อได้บริการรับใช้คนอื่น รับใช้สังคม
ดีใจเมื่อคนยินดีมาใช้บริการความรู้ ความสามารถของตน
และยินดีที่ได้เสนอตัวเข้าไปบริการมากกว่าเข้าไปบริหาร

ผ้าขี้ริ้วพอใจที่ได้อยู่เบื้องหลังความสะอาด
เหมือนคนควรพอใจที่ได้อยู่เบื้องหลัง ความสำเร็จของคนอื่น
ต้องมีความพอใจที่จะทำงานปิดทองหลังพระ เป็นนายอินหรือนางอิน
ผู้ปิดทองหลังพระ มีความสุขและภูมิใจที่ได้มอบความสำเร็จให้คนอื่น
มีมากที่ผู้น้อยบางคน ทำงานแล้วทำให้ผู้ใหญ่เล็กลง ขณะที่ตัวเองโตขึ้น
      
ผ้าขี้ริ้วทนทานต่อการขัดถูซักล้างไม่เปราะบาง
เหมือนคนที่มีความอดทน ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคปัญหา แม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็อดทนได้
เพื่อให้สำเร็จ ประโยชน์สุขแก่ผู้อื่น มีจิตใจหนักแน่นไม่เปราะบางหักง่าย
คือไม่เป็นคนทุกข์ง่ายใจเบา แต่นิ่งและหนักแน่นคงดุจแผ่นดิน

ผ้าขี้ริ้วแม้จะถูกมองว่าเป็นผ้าขี้ริ้ว แต่ไม่ทำตัวให้ขี้เหร่
เหมือนคนที่รู้ตัวเองว่า กำลังถูกึนปรามาสสบประมาท จะต้องตั้งใจเอาชนะอุปสรรค ครั้งนั้นให้ได้
ไม่พ่ายแพ้ต่อคำปรามาสของผู้อื่น รู้ตัวตลอดเวลาว่ากำลังทำอะไรและมีกำลังใจในสิ่งนั้น
มองเห็นคุณค่าจากสิ่งที่คนทั้งหลายมองว่าไร้ค่า เมื่อมีปัญหาให้หัดมองสองด้านเสมอ
ผ้าขี้ริ้วมีเสน่ห์เพราะยอมสัมผัสกับสิ่งสกปรก

ชีวิตของคนเราก็เช่นกัน หากทนความทุกข์ยากลำบาก
ยอมสัมผัสกับงานที่ต่ำต้อยได้ก็จะมีเสน่ห์ และมีความหมาย
ทุกคนจึงควรพากเพียรพยายามสร้างเสน่ห์ให้กับชีวิต
อย่างที่ผ้าขี้ริ้วสร้างเสน่ห์ให้กับตนเอง 

เห็นบล็อคคนอื่นเป็นครั้งแรก โดยพี่แนน อยากมีเก็บไว้บ้างแต่ทำไม่เป็น คงจะค่อยๆเพิ่มรายละเอียดลงไป จะพยายามแล้วกันนะ