กลับไปป่าก็ใช่ว่าจะหากินได้เหมือนเดิม สัตว์ละทิ้งถิ่นที่เคยหากิน

มนุษย์ละทิ้งธรรมชาติ ไม่ต่าง

คนก็กลับไปอยู่ในป่าเหมือนเดิมไม่ได้ คืนไหนไฟดับคนกรีดร้อง

แต่กลับลืมเลือนไปนะว่าบนฟ้าก็ยังมีดาว ผ่านเลยเมืองไปยังมีแสงจันทร์ส่องกระทบน้ำ

คงเหมือนผืนทรายที่รอให้เรากลับไปเกยตื้น คงเหมือนผืนน้ำแข็งที่เพนกวินไม่อาจหวนคืน

เรื่องความสบายเเละสดใส ร่าเริงราวกับมีสียงหัวเราะปนมาอยู่ทุกอณูของสถานที่เเห่งนี้นั้นไม่เถียงเกียงงอนเลย เเละก็ไม่รังเกียจอีกต่างหาก เเต่เเม้จะละเลยก็ยังยากที่จะอดฝันถึงเพนกวินที่นอนตีพุงเกยตื้นบนน้ำเเข็งที่ขั้วโลกไม่ได้ มันดีกว่าใช่มั้ยล่ะ ดังนั้น ถ้าวันใดไม่มีเขาดิน เนื่องด้วยสัตว์ทั้งหลายกลับคืนสู่ผืนป่าได้หมดเเล้วล่ะก้อ(ไม่รู้ว่าจะเป็นจริงได้มั้ยอ่ะนะ) ไว้ไปกันอีกนะ คราวนี้เที่ยวได้หลายที่เลย

เรื่องสัตว์ถูกจองจำนั้น ตอนไปเขาดินก็ตระหนักเหมือนกัน

และก็ดูเหมือนว่าคนที่ไปเขาดินก็จะไม่ค่อยตระหนักเท่าไร

หรือคนเหล่านั้นจะมองว่า มันก็ยังดีกว่าอยู่ในพาต้า รึเปล่าก็ไม่รู้

ทั้งๆที่มันก็คงไม่ต่างกัน

ถ้าจะไม่มีเขาดินแล้ว เพื่อพวกมัน

แน่นอนว่า ฉันยินดี

เมื่อก่อนหออยู่ใหล้เขาดินอ่ะ

แต่ไม่ได้เข้าไปดูเลยแหล่ะป๋า

แบบว่าขี้เกียจดูสัตว์ในกรง มันควรจะเป็นเพนกวินนอนแอ้งแม้งที่ขั้วใต้มากกว่านะ

แต่โอเค อาจจะเป็นที่เดทที่ดีอีกที่นึงในกทมฮ่า

 

คือ ไอ้เอก เป็นไรเหรอ ....สรุปว่าเพ้อ หรือ เเค่ ฝันไป...ตื่นเถอะ

 

ถึงป๋า ตลอดอ่ะ รอวันเเจกการ์ดนะ....เร็วๆ นะ

ความทรงจำเกี่ยวกับเขาดินสำหรับเราคือความน่าสะพรึงกลัว...กลัวที่ว่าสัตว์ที่อยู่ในกรงจะลุกขึ้นมาทำร้ายผู้ชม  เพราะความเป็นสัตว์ป่านั้นถูกจองจำ

เสียงคำรามของสิงโตจึงยังคงก้องอยู่ในหูแต่เล็กจนใหญ่

งูเงี้ยวที่ตั้งท่าจะฉกผู้ชมแม้ถูกพันธนาการด้วยตู้กระจกหนายังติดตาจนกระทั่งทุกวันนี้

"ได้เห็นเพนกวินอยู่ในห้องกระจกติดแอร์ไม่ต่างกับมนุษย์ในตึก"
หมายความว่า
น้องเพนกวินก็เหมือนกับน้องปุ๊กปิ๊กอ่ะดิ !!!!!!