น่าคิดนะครับว่าทำไมสื่อประเภทนี้จึงตอบสนองผู้รับสารที่เป็นชายเท่านั้น เรื่องนี้ผมคิดว่าเป็นเพราะผู้ชายมีความต้องการทางเพศมากกว่าผู้หญิง การมีอารมณ์ความรู้สึกทางเพศนั้นเกิดขึ้นได้ง่ายๆเพียงแค่เห็นรูปร่างของผู้หญิง (แต่ระดับความหื่นของผู้ชาย ที่จะมีอารมณ์ยากง่ายต่างกัน หรือคิดไปในทาง "ดิบ" มากแค่ไหน) ผู้หญิงที่แต่งตัวสวยๆนั้น เธอมักจะคิดเพียงว่าเธอสวย เกิดความมั่นใจ แต่ผู้ชายอาจไม่ได้แค่สวยนะครับ ในขณะที่ผู้หญิงนั้นผมคิดว่าคนที่จะเห็นเรือนร่างผู้ชายแล้วเกิดอารมณ์ทางเพศทันทีนั้นเป็นไปได้ยากกว่า ผู้หญิงต้องการอารมณ์ บรรยากาศ หรือความรัก เป็นปัจจัยประกอบกันขึ้นกว่าจะเป็นความใคร่ขึ้นมา คุณผู้หญิงที่อ่านแล้วคิดไม่เหมือนผมนั้นแย้งได้นะครับ ที่ผมคิดอย่างนี้ เพราะผมเคยถามเพื่อนผู้หญิงอยู่บ้างว่าดูภาพผู้ชายวับๆแวมๆแล้วรู้สึกไปอย่างนั้นหรือเปล่า ส่วนใหญ่เค้าคิดเพียงแค่ว่ารูปร่างดี น่าสัมผัส น่าโอบกอด ก็ว่ากันไป แต่ไม่ไกลถึงขั้นมีอารมณ์ ดังนั้นแม้ผู้หญิงจะดูหนังโป๊ ก็จะไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก ยิ่งหากได้พบเห็นภาพความรุนแรง การมีเซ็กซ์ที่ไม่ถนอมคู่ของตน ก็ยิ่งทำให้ผู้หญิง ไม่อยากที่จะดู ตรงกันข้าม เมื่อพวกเขาได้ดูฉากอิโรติกในหนัง ซึ่งเกิดขึ้นจากความรัก หรือความถวิลหาจากทั้ง 2 ฝ่าย พวกเธอกับวิ้ดว้าว ใจเต้นได้มากกว่า ส่วนผู้ชายก็ดูเพื่อระบายความกำหนัดของตนเองเป็นเบื้องต้นมั้งครับ

 

มายาคติของผู้หญิงที่ถูกทำให้บิดเบือนไปโดยสื่อ ก็เช่น โฆษณาต่างๆที่บอกให้ผู้หญิงต้องแคร์สายตาของผู้ชาย เช่น การทารักแร้ให้ขาว จะได้ไม่อายเมื่อถูกมอง การทำผมให้เรียบสวย เพื่อผู้ชายจะได้ไม่ดูถูกเมื่อเห็นว่าเธอหัวฟู เป็นต้น ซึ่งความจริงแล้ว ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องแคร์สายตาผู้ชายเลยแม้แต่น้อย อย่างที่ได้กล่าวไปว่า ผู้ชายไม่ได้มองผู้หญิงแต่แค่ว่าสวยจังอย่างเดียวนะครับ ผมเชื่อว่าหลายครั้งที่ผู้หญิงมีเซ้นว่าสายตาผู้ชายบางคู่ มันคุกคามเธอมากกว่าจะทำให้เธอเกิดความมั่นใจ มันมีผู้ชานยหลายระดับ ที่บางคนอาจจะแอบมอง หากผู้หญิงรู้ว่ามอง ก็จะชายตาหนี แต่ก็มี(มากด้วย)ที่จงใจมองอวัยวะบางส่วนอย่างโจ่มแจ้ง และไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องผิด เพราะว่า "มองแต่ตา มือไม่ต้อง ของไม่เสีย" ค่านิยมเหล่านี้ นอกจากจะเป็นอันตรายแล้ว ผู้หญิงอาจจะเข้าใจผิดว่า หากทำให้ผู้ชายหันมามองได้ ก็จะทำให้เธอดูมีค่ามากขึ้น ทั้งๆที่ผู้ชายอาจจะไม่ได้มองความงามที่เพิ่มขึ้นนั้นในแง่ของคุณค่าเลยแม้แต่น้อย

 

สื่ออีกประเภทหนึ่งคือละครทีวี นิยายรักหวานแหววของไทยหรือการ์ตูนรักๆใคร่ๆของญี่ปุ่นที่มีพลอตแบบว่า นางเอกจะถูกพระเอกข่มขืนด้วยความรัก ซึ่งแท้จริงแล้ว น่าจะต้องแยกระกหว่างความรัก กับความเหมาะสมถูกผิด คุณผู้หญิงที่รู้สึกสยิวกิ้วกับบทเหล่านี้ ผู้ชายที่พูดน้อย เถื่อนนิดๆ กำลังจะใช้กำลังบังคับ เพราะว่าเค้ารักฉัน และการที่ฉันขัดขืนพอเป็นพิธีนั้น อท้จริงแล้วมันคือความสุขจริงหรือไม่ ในชีวิตจริงเราต้องการได้ผู้หชายที่มีลักษณะแบบนี้จริงหรือ ผมว่าหากเจอจริงๆคงจะสยิวไม่ออกหรือเปล่า ใครรู้ช่วยตอบที

 

หนังโป๊มีมุมมองทางศิลปะหรือไม่ ผมว่ามันน่าจะมีนะครับ แต่ว่าขึ้นอยู่กับว่ามันมีในระดับใด หนังโป๊หลายเรื่อง มีมุมกล้องและการจัดแสงที่ดี แต่เพียงแค่นี้จะถือว่าเป็นศิลปะหรือไม่ โครงเรื่อง และการมีเซ็กซ์ของคู่ชายหญิงในหนังโป๊ก็อาจเป็นศิลปะได้เช่นเดียวกัน หากเราสามารถสังเกตได้ว่าทั้งคู่พอใจในกิจกรรมที่ทำร่วมกันอยู่ ก็อาจทำให้เกิดความรู้สึกที่สุนทรีย์มากกว่า การเห็นผู้หญิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ในความเป็นจริง ผู้บริโภคหนังโป๊ส่วนใหญ่ ต้องการความสุนทรีย์หรือ คลิปหลุดมากมายเป็นที่นิยมโหลดในเวบบิทอย่างมาก หนังแนวข่มขืนมีมากมาย ดดยส่วนลึกของบุคคลที่ชอบโหลดหนังแนวเหล่านี้นั้น ต้องการเห็นความชิบหายของคนที่ถูกถ่าย หรือมีความรู้สึกด้านมืดแวบหนึ่งว่า อยากเห็นเหตุการณ์ข่มขืน ผมไม่รู้หรอกนะครับ เพราะผมสาบานได้ว่าไม่เคยดูหนังแนวนี้ (แนวข่มขืน)

 

ปัญหาสุดท้ายที่จะทิ้งท้ายไว้สำหรับผู้ชาย ถามว่า คุณแยกระหว่างผู้หญิงที่เอาไว้ดูเพื่อสำเร็จความใคร่ กับผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่ของลูกของคุณหรือไม่ เพราะเชื่อแน่นอนว่า คุณคงไม่อยากให้แฟน (ซึ่งคุณรัก) เป็นดาราจำเป็นให้คนอื่นทำกิจอย่างว่า !!!

 

ความคิดที่ว่า "การดูหนังโป๊แล้วช่วยตัวเองอยู่กกับบ้าน" ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนนั้น จริงหรือครับพี่น้อง ตั้งคำถามปลายเปิดไว้ครับ อย่าถามผม เพราะผมไม่ได้ปราศจากมลทิน แต่อยากให้มองเรื่องหนังโป๊ให้ลึกๆครับ เพราะเรื่องนี้ผมคิดว่าผู้ชายอย่างเราควรจะต้องมีสำนึกรับผิดชอบเต็มๆ อย่างน้อยที่สุดก็คือทัศนคติในหัวของเราเอง

 

อยากให้ติดตามกระทู้ด้วยนะครับ ผมจะตอบในบอร์ดอักษรเป็นหลัก

http://www.arts.su.ac.th/ArtsWB/content.php?qNo=4002&count=2

ผมโพสไว้เอง ในเวบบอร์ดอักษร โพสไว้ในนี้ด้วย จะคุยกันที่ไหนก็ตามสบายเลยครับ

หนัง AV ในที่นี้หมายถึงหนังโป๊ ครับ ซึ่งผมรู้สึกว่าหนังโป๊นั้นเป็นสื่อการเรียนรู้เรื่องเพศที่ดีที่สุดสำหรับคนไทย ซึ่งเดี๋ยวนี้เด็กประถมมันก็เคยดูกันแล้ว (ส่วนตัวผู้เขียนได้ดูครั้งแรก ตอนเรียนจบม. 6 ใหม่ๆ) ซึ่งเรื่องนี้คอมเฟิมมาจากนักเรียนที่ผมเคยสอนพิเศษด้วย เค้าเป็นเด็กผผู้หญิงป. 6 ที่โตเร็วมาก แบบว่าเอารูปในไฮไฟว์ให้สหายดู เค้านึกว่าอย่างน้อยต้องอยู่ม.ปลาย มันบอกว่าเพื่อนมันได้ดูหนังโป๊กันแล้ว แวบแรกที่ผมคิดคือ น่าเป็นห่วงอย่างมาก เพราะว่าหนังโป๊ที่มีเกลือนอยู่ในเมืองไทยนั้น มีหลากหลายรูปแบบ ซึ่งมีตั้งแต่ การมีเซ็กซ์ของคู่หญิงชายธรรมดา เพิ่มระดับความซาดิสมากขึ้น ไปจนถึงการสร้างสถานการณ์เป็นเรื่องราว เช่นเป็นชู้ ข่มขืน ฯลฯ ซึ่งเด็กประถมที่ดูนั้น หากได้ดูหนังแบบข่มขืนก็ไม่ดีแน่ โดยที่เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่จะได้ดูของพวกนี้น้อยกว่า จึงตกเป็นเหยื่อได้โดยง่าย ส่วนที่น่าจะชวนคุยเพื่อเป็นประเด็นต่อไปได้ มีดังต่อไปนี้ หวังว่าจะมีคนเข้ามาชวนคุยกันบ้าง

- เด็กจะไม่มีทางเข้าใจได้เลยว่าการมีเซ็กซ์ที่ดีนั้นเป็นอย่างไร เพราะหนังโป๊ส่วนใหญ่จะไม่เสนอด้านของความรัก (ไม่รู้ว่าเพราะมันไม่ซู่ซ่า จนจะไม่มีคนดูหรืออย่างไร) ดังนั้นเซ็กซ์ที่เด็กเหล่านี้เรียนรู้จะเป็นเรื่องของความใคร่เท่านั้น เด็กพวกนี้จะเห็นเพื่อนผู้หญิงของเขาเป็นวัตถุทางเพศ ตั้งแต่ป. 6 หรือไม่

- หนังโป๊ขาดมิติทางสังคมเรื่องความรับผิดชอบต่อการตัดสินใจมีเซ็กซ์ทั้งที่ถูกและที่ผิดศีลธรรม สังคมไทยจึงควรอยู่หรือที่จะปกปิดแล้วปล่อยให้เด็กได้ไปเรียนรู้จากสื่อเหล่านี้เอง

- การมีเซ็กซืที่แคร์ความรู้สึกของอีกฝ่ายนั้น ปรากฏน้อยมากในหนังโป๊ การเข้าใจว่าผู้หญิงจะมีความสุขกับรูปแบบเซ็กซ์ที่รุนแรง ค่านิยมที่ว่าผู้ชายต้องใหญ่จึงจะทำให้ผู้หญิงพอใจได้ สิ่งเหล่านี้ เป็นเรื่องที่อันตรายทั้งสิ้น

- น่าคิดว่าสังคมที่ผลิตหนังโป๊นั้นเป็นแบบไหนกัน จึงสามารถผลิตหนังโป๊ได้หลายรูปแบบขนาดนี้

ไว้แค่นี้ก่อน จะรอดูผลตอบรับ คุยกันเยอะๆนะครับ

พล.ต.จำลอง ศรีเมือง ยอมรับว่าได้แจ้งไปยังสำนักนายกรัฐมนตรีเพื่อไม่ให้เอาผิดกับผู้ชุมนุมจริง และหากต้องการได้ทำเนียบรัฐบาลคืนโดยเร็วก็ต้องทำหนังสือมาเป็นลายลักษณ์อักษรว่าจะไม่เอาผิดและไม่คิดค่าเสียหาย เพราะการมาเรียกร้องครั้งนี้ไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อชาติบ้านเมือง

 

"ถ้ามีการฟ้องแกนนำ 11 คนเรียกค่าเสียหาย 1,000 ล้านบาทจริง และฟ้องเรียกค่าเสียหายที่สนามบินสุวรรณภูมิวันละ 123 ล้านบาท ให้มาคิดเอากับผม แต่บอกไว้ก่อนว่ามีแต่ตัวไม่มีอะไรจะให้" พล.ต.จำลองกล่าว

 

ด้านนายสุริยะใส กตะศิลา ผู้ประสานงานพันธมิตรฯ แถลงว่า ได้ประสานไปยังหลายองค์กรเพื่อให้มาร่วมตรวจสอบพื้นที่ทำเนียบรัฐบาลก่อนส่งคืนสำนักนายกรัฐมนตรี ส่วนถ้ามีการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายก็ไม่มีปัญหาเราพร้อมรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ แต่คงไม่มีเงินจ่าย

 

นายสุริยะใสยังกล่าวอีกว่า จะให้ทนายพธม.จะใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวกับปลัดสำนักนายกสำนักนายกรัฐมนตรี เพื่อถอนคดียึดทำเนียบรัฐบาล

 

---------------------

 

จริงๆแล้วน่าจะจารึกไว้ตั้งนานแล้ว คงได้บล็อกยาวเหยียด ไว้จะหามาลงเพิ่ม จะได้ไม่ลืมว่าประวัติศาสตร์ไทย เคยต้องไว้อาลัยให้แก่หลักนิติธรรม ซึ่งไม่สามารถบังคับใช้ได้ ภายใต้ระบอบประชาธิปไตย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความจริงบทความนี้เสร็จสิ้นมากว่าสัปดาห์แล้ว ได้ส่งให้นิตยสาร "ขวัญเรือน" พิจารณา ผ่าน "สนามนักเขียน" ทางเวบไซด์ แต่จนป่านนี้ยังไม่ได้รับการตอบกลับ คาดว่าคงจะพลาดหวังไปเรียบร้อย จึงนำมาโพสทางสเปซให้อ่านกันดีกว่า

 

วันพุธที่แล้ว (8 สิงหาคม พ.ศ. 2550) ผมได้มีโอกาสชมละคร “กลิ่นแก้วกลางใจ” ทางช่อง 3 ตอนอวสาน (ที่ฉายตอนทุ่มนึง จันทร์-ศุกร์อ่ะ) และด้วยความที่ผมไม่ได้ดูทุกตอน แต่ตอนจบของเรื่องนั้นทำให้ผมเกิดคำถามคาใจหลายคำถาม จนต้องรีบไถ่ถามเรื่องราวของละครจากสมาชิกครอบครัวที่ได้ชมทุกตอน เมื่อเข้าใจเนื้อหาแล้วก็ยิ่งฉงน ว่าเหตุใดละครจึงเลือกเสนอประเด็นเช่นนี้

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นจากความสัมพันธ์ของคน 3 คน คือ อรชุน ม.ร.ว.จิตตา และเมษา โดยอรชุน (แสดงโดย ธีระพงษ์ เหลียวรักวงศ์) กับจิตตา (แสดงโดยสินจัย เปล่งพานิช) นั้นมีความรักต่อกัน แต่เนื่องจากฐานะทางสังคมที่ต่างกันมาก คืออรชุนเพียงเป็นลูกชายของคนรับใช้ในบ้านของจิตตาเท่านั้น ทั้งสองจึงจำต้องทำใจต่อความรู้สึกที่ไม่อาจลงเอยกันได้นี้ หลังจากนั้นพ่อแม่ของอรชุนได้หาผู้หญิงให้มาแต่งงานด้วย ซึ่งก็คือเมษา (แสดงโดย ปนัดดา วงศ์ผู้ดี)  แต่แม้จะแต่งงานแล้ว อรชุนก็ยังคงมีความสัมพันธ์กับจิตตา (ซึ่งจิตตาก็รู้ว่าอรชุนแต่งงานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าใคร) จนจิตตาตั้งท้อง ทำให้เมษาคิดแผนจะแก้แค้น อดทนรอวันที่จิตตาคลอดลูก เมษาแอบเข้าไปสับเปลี่ยนป้ายชื่อของลูกสาวของจิตตากับลูกสาว ของโสเภณีคนหนึ่งที่บังเอิญมาคลอดลูกในโรงพยาบาลเดียวกันแล้วทิ้งไป ลูกแท้ๆของจิตตาที่ถูกสับเปลี่ยนไปชื่อ พระพาย (แสดงโดย ศรีริต้า เจนเซ่น) ส่วนลูกของโสเภณีชื่อว่าอาโป (แสดงโดย อิศริยา สายสนั่น) เรื่องราวหลังจากนี้จะเป็นความสัมพันธ์ของพระพาย อาโป กับอัสนี (พระเอกของเรื่อง) ซึ่งได้รับผลจากการกระทำของคนรุ่นพ่อแม่ (โดยเฉพาะแผนการของเมษา)

แต่ตอนจบของเรื่องก็เป็นสุขนาฏกรรม คือจิตตารู้ความจริงว่าพระพายคือลูกที่แท้จริง และก็ไม่ได้ผูกใจเจ็บกับเมษาและอาโป ทั้งยังรับอาโปไปดูแลเหมือนอย่างเคย ส่วนเมษาเข้าโรงพยาบาล อ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ หล่อนผมขาวโพลน กลายเป็นคนแก่ที่เต็มไปด้วยโรคต่างๆ ความแค้นตลอดชีวิตยังคงกัดกินหล่อนต่อไป

เมษายืนมองบ้านกลิ่นแก้ว เอามือจับที่ป้ายไม้เก่าๆ ฝีมือของอรชุน “ความรักเปลี่ยนแปลงโลกทั้งโลก…ความเกลียดทำลายแม้ตัวเอง…” ซึ่งประโยคนี้เรียกได้ว่าเป็นสโลแกนของเรื่อง

รายละเอียดในละครที่ไม่ได้มีในเรื่องย่อนี้คือ อรชุนก็มีความรักให้กับเมษาเช่นกัน จากเนื้อความในจดหมายที่อรชุนเขียนให้จิตตาว่า “ถึงน้องหญิงที่รัก บ้านกลิ่นแก้วเหลือแค่ตกแต่งเพิ่มเติมเล็กๆน้อยๆ .... วันนี้พี่ทะเลาะกับเขาอีกแล้ว   การแต่งงานทำให้ความรักจืดจางจริงหรือ  ถ้าเขาตัดสินด้วยการทานข้าวด้วยกัน  การพาไปดูหนัง   ก็คงใช่   แต่ถ้าตัดสินด้วยการผูกพันจนชีวิตละลายกลายเป็นหน่วยเดียวกัน   พี่คิดว่าพี่รักภรรยาของพี่มาก…..”

“ความรักของอรชุนอยู่ที่เดิม ทั้งสำหรับคุณและฉัน   พอทีเถอะนะคะ  อย่าจมปลักอยู่กับความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวของสามีคุณ  ลุกออกมาจากตรงนั้นเสียที” จิตตากล่าวกับเมษา

 

สิ่งที่น่ากลัวกว่า “ความเกลียดทำลายแม้ตัวเอง”

ถึงตรงนี้สิ่งที่ผมฉงนก็คือ จากข้อความที่ป้ายหน้าบ้านกลิ่นแก้ว จนถึงประโยคนี้ของจิตตา เท่ากับว่าละครต้องการจะเน้นว่าการกระทำของเมษาเป็นสิ่งที่ผิด มากกว่าจะบอกว่าการกระทำของอรชุนเป็นสิ่งที่ผิดอย่างนั้นหรือ ทั้งๆที่ต้นเหตุของการกระทำของเมษานั้นก็เป็นเพราะอรชุน แม้จิตตาจะผิดด้วยเพราะปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่มีกับอรชุนให้เลยเถิด ทั้งๆที่รู้ว่าอรชุนแต่งงานแล้วก็ตาม แต่ท้ายที่สุด หากอรชุนเป็นฝ่ายคุมกำหนัดได้แล้ว ลูกของทั้งสองก็จะไม่เกิดอยู่ดี เท่ากับว่าหากอรชุนไม่ทำเช่นนี้ เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นสุขนาฏกรรมตั้งแต่ต้น เพราะอรชุนก็รักเมษาเหมือนกัน คงไม่เกิดกรณีหย่าร้าง และเมษาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในส่วนที่เธอควรจะได้รับอีกด้วย

การกระทำของอรชุนนั้นไม่ต่างกับการมีชู้  หากการประพฤติผิดในกามนั้นมีสาเหตุมาจาก “รักแท้” แล้ว จะสามารถให้อภัยการกระทำนี้ได้อย่างนั้นหรือ

คงมีหลายคนที่คิดจะตอบว่ารับได้ ก่อนตอบลองคิดดูว่าหากเป็นสามีหรือลูกเขยของคุณ คุณยังคงจะรับได้อยู่อีกหรือไม่ หากมั่นใจว่ายอมรับได้ ผมก็ไม่แปลกใจนัก เนื่องจากว่านี่เป็นความสัมพันธ์ที่ผู้ชายเป็นผู้ก่อ ซึ่งสังคมไทยมีคำกล่าวที่ว่า ผู้ชายที่ไม่เจ้าชู้ก็เหมือนงูที่ไม่มีพิษ หากลองมองในมุมกลับ ถ้าเกิดความสัมพันธ์ในลักษณะนี้แต่มีผู้หญิงเป็นผู้ก่อบ้าง ฝ่ายหญิงไปพบแฟนเก่าแล้วได้เสียกันจนตั้งท้องเพราะความรักที่เคยมีให้กัน และฝ่ายหญิงก็ยังรักสามีคนปัจจุบันด้วย หากเรื่องนี้เกิดขึ้นกับภรรยาหรือสะใภ้ในบ้านของคุณ จะยอมรับได้หรือไม่ ผมมั่นใจว่าในกรณีหลังนี้สังคมไทยยอมรับไม่ได้

ฉะนั้นการที่ละครเรื่องนี้สามารถนำเสนอการกระทำของอรชุนได้ โดยไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านจากสามัญสำนึกของผู้ชมมากนัก นั่นไม่ใช่เพราะว่าอรชุนกับจิตตามีรักแท้ต่อกัน แต่เป็นเพราะอรชุนเป็นผู้ชายต่างหาก

ลองคิดดูสิครับ หากลูกหลานของเราดูละครเรื่องนี้แล้วเข้าใจว่าการมีรักแท้นั้นมีคุณค่าถึงขนาดที่สามารถผิดลูกผิดเมียคนอื่นได้ ถ้าพวกเขามั่นใจว่าตนได้พบกับรักแท้แล้วก็สามารถมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยที่เหมาะสมได้ แม้จะผิดพลาดถึงขั้นให้กำเนิดเด็กก็น่าจะเป็นสิ่งที่สังคมรับได้ ทั้งๆที่เด็กนั้นอาจไม่ได้ตระหนักถึงขั้นที่ว่า เป็นเพราะสังคมไทยมีแนวโน้มจะยอมรับและให้อภัยในการกระทำของฝ่ายชายเพียงฝ่ายเดียว หากเป็นการกระทำของฝ่ายหญิง พวกเธอจะตกเป็นจำเลยของสังคมทันที

 

ผลกระทบที่เกิดขึ้นตามมา จากการกระทำแบบอรชุน

                การที่เราไม่กล่าวโทษผู้ชายว่าควรจะเป็นฝ่ายที่คุมกำหนัดของตนเองนั้น ทำให้ผู้หญิงไทยตกเป็นเหยื่อของสังคมโดยไม่สามารถหาผู้รับผิดชอบได้ ดังจะเห็นได้จากการโทษฝ่ายหญิงในกรณีที่ถูกข่มขืนว่า แต่งตัวล่อแหลมบ้าง หรืออยู่ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมบ้าง หากมองผู้หญิงอย่างเข้าใจ กรณีของการแต่งตัวล่อแหลมนั้นถูกผูกติดกับคุณค่าของผู้หญิง กล่าวคือสังคมไทยเห็นว่าผู้หญิงสวยมีคุณค่า “ถ้าฉันไม่แต่งตัวฉันก็จะไม่สวย ไม่มีคนมอง ถูกตีตราว่าขึ้นคานได้อีกต่างหาก” ปัญหานี้ถือเป็นปัญหาเชิงโครงสร้างอันเนื่องมาจากการที่สื่อนำเสนอแต่ภาพผู้หญิงสวยหุ่นดี ทำให้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงต่างเข้าใจว่าเป็นแนวทางที่สังคมคาดหวัง ผู้ชายจะเห็นจนชินตาแล้วซึมซับเข้าไปอย่างไม่รู้ตัวว่า อย่างนี้เรียกว่าสวย (ซึ่งภาพของผู้หญิงสวยในสมัยก่อนต่างออกไป ก็เพราะค่านิยมในสังคมที่แตกต่าง) ผู้หญิงถูกผูกคุณค่าไว้กับความสวย หากไม่สวยก็ไร้ซึ่งคุณค่า จึงเป็นที่มาของการแต่งตัวเพื่อให้สังคมมองว่าเป็นคนสวย สิ่งเหล่านี้เองที่ครอบงำความคิดทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ซึ่งไม่มีทางสลัดหลุดได้โดยง่าย แม้จะตระหนักรู้ก็ตามที

ในส่วนของการกล่าวอ้างว่าผู้หญิงไม่ควรอยู่ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมยามวิกาล ก็ให้ลองคิดง่ายๆดูว่า “บ้านฉันอยู่ในซอย ทำงานแล้วกลับบ้านดึก ถ้าถูกข่มขืน ฉันก็ผิดอีกสินะ” แล้วเรายังจะกล่าวโทษผู้หญิงได้อีกหรือ

ในกรณีที่เด็กในวัยเรียนเลยเถิดจนมีลูก เด็กผู้หญิงต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนฝ่ายเดียว แม้จะรู้ตัวฝ่ายชายคู่กรณีก็ตาม ซึ่งฝ่ายชายอ้างได้สารพัดว่าไม่ใช่ลูกของตน ในขณะที่ถ้าเด็กหญิงเครียดเลี้ยงลูกไม่ไหวเอาลูกไปทิ้งก็จะโดนตราหน้าว่าเป็นแม่ใจร้าย เด็กใจแตก ซึ่งสังคมไทยดูเหมือนจะไร้ทางออกให้กับผู้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อเหล่านี้

การที่สังคมไม่กล่าวโทษผู้ชายว่าเป็นคนผิดนั้น คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะกล่าวว่าละครมีส่วนในการตอกย้ำความคิดดังกล่าวได้ โดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม ผู้จัดละครควรมีส่วนรับผิดชอบต่อสังคมในแง่นี้หรือไม่ ส่วนตัวคิดว่า หากเราตระหนักถึงผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นมากพอ ก็จะเกิดเป็นกระแสเรียกร้องให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้ ปัญหาอยู่ที่ว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหลังในเชิงลึกเหล่านี้จะมีผู้ชมละครซักกี่คนที่จะตระหนักถึง เนื่องจากละครเป็นสื่อบันเทิง ดูเพื่อผ่อนคลายความเครียด จึงไม่แปลกที่ดูแล้วจะไม่อยากคิดมาก ยิ่งดูยิ่งเครียดแล้วจะดูไปทำไม ละครจึงไม่ค่อยมีบทสรุปเป็นโศกนาฏกรรม หากกลิ่นแก้วกลางใจจบในลักษณะที่ว่า เมษาติดคุกเป็นบ้าไป จิตตาถูกฆ่าตาย พระพรายเก็บกดความแค้นนี้ไว้แทน อาโปเสียคน ละครเรื่องนี้คงขายไม่ได้ ทั้งๆที่เป็นบทสรุปที่ใกล้เคียงกับชีวิตจริงมากกว่า

ถึงอย่างไรเสีย ประเด็นเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่สังคมควรที่จะร่วมกันหาทางแก้ไข เพราะหากมีคนเป็นแบบอรชุนขึ้นมาจริงๆแล้วเรื่องราวจะจบแบบแฮปปี้ได้อย่างในละครซักกี่มากน้อย

------------------------------------ 

 

 

 

 

 

 

สุดท้ายเพื่อนร่วมเสวนาของผม อภิญญา (หนุน) ก็ได้ตั้งข้อสังเกตและถามณภคดล (อิก) ว่า วัฒนธรรมการขำของคนไทยมันเคยเปลี่ยนไปด้วยหรือ (คือไม่ใช้คำหยาบคายและเรื่องเพศ) ได้ยินปุ๊บก็เดาคำตอบได้เลย ผมก็ขำอยู่ในใจ "นั่นสิเนอะ"